|
U stagnantnom društvu, bez promena u ekonomskoj racionalnosti, vrednost društvenog proizvoda (PQ), koja predstavlja ponudu, jednaka je tražnji, koja predstavlja proizvod količine novca u opticaju (M) i brzine opticaja novca (V):
PQ = MV ; P = nivo cena = const. ; Q = količina proizvoda ;
Količina novca u opticaju (M) jednaka je:
U dinamičnom društvu, u kojem raste ekonomska racionalnost, povećava se proizvodnja (dQ) i ponuda (PQ+PdQ), a smanjuje brzina opticaja novca (-dV) i tražnja (MV+MdV), a to zahteva dodatnu količinu novca u opticaju (dM), da bi se održala ravnoteža ponude i tražnje:
Potrebna dodatna količina novca u opticaju (dM) određuje se utvrđivanjem koeficijenta k:
Koeficijent k predstavlja stopu porasta količine novca u opticaju koja je potrebna da bi se realizovala povećana proizvodnja u uslovima usporene brzine opticaja novca. Dodatna količina novca u opticaju (dM), kao određeni procenat količine novca u opticaju (kM), mora da se emituje kao nekreditni novac, odnosno poklon, u obliku penzija i dečijih dodataka.
Delom ovog novca, u iznosu  , realizuje se povećanje proizvodnje i taj deo završava kao profit proizvođača, a delom, u iznosu  , kompenzuje se usporenje brzine opticaja novca i taj deo predstavlja potrošački višak odnosno dobit potrošača.
Zbir troškova je: novi društveni proizvod - profit
 Zbir dohodaka je: novi društveni proizvod + potrošački višak: 
Danas se novac pušta u opticaj u obliku kredita.
U sistemu kreditnog novca, zbog usporenja brzine opticaja novca, pojavljuje se nestašica novca, koja izaziva krize hiperprodukcije ili nedovoljne potrošnje. Od sredine dvadesetog veka ovaj se problem rešava beskrajnom ekspanzijom kreditnog novca i inflacijom. U uslovima inflacije kreditnog novca ostvaruje se istovremena nominalna ravnoteža društvenih računa, kojom se udovoljava dogmama tradicionalne ekonomske nauke, i realna neravnoteža (pri kojoj je zbir dohodaka veći od zbira troškova), kojom se ostvaruje teorija o postojanju viška korisnosti i nekreditnog novca (jer se u formi kredita emituje, bar delimično, realno nekreditni novac). Utvrđivanjem sistema emisije nekreditnog novca ostvaruje se poklapanje nominalnih i realnih veličina, obezbeđuje beskrajna stabilnost cena, bez inflacije i deflacije, maksimalni profiti i zadovoljenje potreba neproizvodnog dela stanovništva iz emisije nekreditnog novca (tj. bez opterećenja privrede). To je neophodni uslov normalne reprodukcije društva u kojem raste ekonomska racionalnost. Na tom osnovu treba da se zasniva novi svetski ekonomski poredak. Milton Fridman je empirijski utvrdio da se brzina opticaja novca neprestano usporava, ali nije zapazio da je uzrok tome porast racionalnosti potrošnje. Predložio je da se monetarna politika ograniči na dolivanje novca u opticaj po konstantnoj godišnjoj stopi ali nije primetio da taj novac mora biti - nekreditni novac Stojan Nenadović |
